meha

حلول ماه پر برکت رمضان مبارک باد

o0meha0o — Mon, 17 Sep 2007 10:57:18 GMT

رسول اکرم ( ص ) فرمودند :

آنکه در ماه رمضان آمرزیده نشود،در کدام ماه آمرزیده میشود؟بدانید که دعای روزه دار رد نمیشود.

همچنین فرمودند که ...

در ماه مبارک رمضان افراد گرسنه زیادند ولی روزه داران کم.

سرگرمی

o0meha0o — Mon, 17 Sep 2007 10:21:18 GMT

ایستگاه سرگرمی !

خواندنی ها و دیدنی ها

o0meha0o — Sat, 15 Sep 2007 13:14:18 GMT

داستان . عرفان . عکس و ...

اخبار

o0meha0o — Sat, 15 Sep 2007 12:28:18 GMT

اخباری از گوشه و کنار

آموزش

o0meha0o — Fri, 14 Sep 2007 22:23:18 GMT

مقالات آموزشی

هر بار كه‌ مي‌روي، رسيده‌اي‌

o0meha0o — Sat, 30 Jun 2007 18:48:18 GMT

پشتش‌ سنگين‌ بود و جاده‌هاي‌ دنيا طولاني. مي‌دانست‌ كه‌ هميشه‌ جز اندكي‌ از بسيار را نخواهد رفت. آهسته آهسته‌ مي‌خزيد، دشوار و كُند؛ و دورها هميشه‌ دور بود.سنگ‌پشت‌ تقديرش‌ را دوست‌ نمي‌داشت‌ و آن‌ را چون‌ اجباري‌ بر دوش‌ مي‌كشيد. پرنده‌اي‌ در آسمان‌ پر زد، سبك؛

و سنگ‌پشت‌ رو به‌ خدا كرد و گفت: اين‌ عدل‌ نيست، اين‌ عدل‌ نيست. كاش‌ پُشتم‌ را اين‌ همه‌ سنگين‌ نمي‌كردي. من‌ هيچ‌گاه‌ نمي‌رسم. هيچ‌گاه. و در لاك‌ سنگي‌ خود خزيد، به‌ نيت‌ نااميدي.
خدا سنگ‌پشت‌ را از روي‌ زمين‌ بلند كرد. زمين‌ را نشانش‌ داد. كُره‌اي‌ كوچك‌ بود.
و گفت: نگاه‌ كن، ابتدا و انتها ندارد. هيچ كس‌ نمي‌رسد.
چون‌ رسيدني‌ در كار نيست. فقط‌ رفتن‌ است. حتي‌ اگر اندكي. و هر بار كه‌ مي‌روي، رسيده‌اي. و باور كن‌ آنچه‌ بر دوش‌ توست، تنها لاكي‌ سنگي‌ نيست، تو پاره‌اي‌ از هستي‌ را بر دوش‌ مي‌كشي؛ پاره‌اي‌ از مرا.
خدا سنگ‌پشت‌ را بر زمين‌ گذاشت. ديگر نه‌ بارش‌ چندان‌ سنگين‌ بود و نه‌ راهها چندان‌ دور.
سنگ‌پشت‌ به‌ راه‌ افتاد و گفت: رفتن، حتي‌ اگر اندكي؛ و پاره‌اي‌ از «او» را با عشق‌ بر دوش‌ كشيد.
‌عرفان‌ نظرآهاري‌

صدا

o0meha0o — Fri, 22 Jun 2007 21:49:18 GMT

صدايی در سرسرای گوشم پيچيد : « بنويس » . صدا غريبه نیست . گاه گاه که سنگينی سکوت سينه ام را می فشارد ، همين نوای آشنا را می شنوم . صدايی که افسونش جادويم ميکند . انگار تنها يک راه وجود دارد : اطاعت و بس !

قلم برداشتم شايد بتوانم با اهرم قلم ، سنگ سکوت را اندکی جا به جا کنم و مجرايی برای گريز کلام بيابم . اما قلم از سنگ سر گرانتر شده بود . نمي غلتيد ، نمي لغزيد ، جاری نمي شد تا با جریانش سد سکوت را ويران کند . گويی سخن درون ديوارهاي قلبم اسير شده بود .

پس اين همه همه تپيدن های دل براي چيست ؟ آيا جز اين است که قلب ، احساس و کلام را به هم می آميزد و با هر تپش آن ها را در کالبد وجود به جريان می اندازد ؟

پس کلمات اسير کيستند ؟ چرا هيچگاه آنچه را مي خواهم ، نمي توانم به زبان آورم ؟

شنيده ام رابطه ها همچون زنجير هايی انسان ها را به يکديگر پيوند می دهند . شايد همين زنجيره رابطه هاست که بر دست و پاي کلام حلقه شده و راه را بر جاری شدن او بسته است . آری بی گمان چنین است. سخن هميشه در حصار رابطه هايی گرفتار است که او را محدود مي کنند .

اما روزی ، در دنيايی بدون رابطه های آدمکی ، حصار ها پاره پاره و زنجير ها از هم گسسته خواهند شد و آنگاه که کلام ، فرياد آزادی سر دهد سد سکوت در هم خواهد شکست .

آن روز بی شک افسون کلام من ، صدا را جادو خواهد کرد !

هم کلاسی !

لیلی نام دیگر آزادی است

o0meha0o — Fri, 22 Jun 2007 00:32:18 GMT

دنیا که شروع شد، زنجیر نداشت، خدا دنیای بی زنجیر آفرید.آدم بود که زنجیر را ساخت. شیطان کمکش کرد.
دل، زنجیر شد. عشق، زنجیر شد.دنیا پر از زنجیر شد. و آدمها همه دیوانه زنجیری.

خدا دنیای بی زنجیر می خواست، نام دنیای بی زنجیر اما بهشت است.
امتحان آدم همین جا بود. دستهای شیطان از زنجیر پر بود.
خدا گفت : زنجیره ات را پاره کن. شاید نام زنجیر تو عشق است.
یک نفر زنجیرهایش را پاره کرد. نامش را مجنون گذاشتند. مجنون اما نه دیوانه بود و نه زنجیری. این نام را شیطان بر او گذاشت . شیطان آدم را در زنجیر می خواست.
لیلی مجنون را بی زنجیر می خواست . لیلی می دانست خدا چه می خواهد.
لیلی کمک کرد تا مجنون زنجیرش را پاره کند.
لیلی زنجیر نبود . لیلی نمی خواست زنجیر باشد.
لیلی ماند؛ زیرا لیلی نام دیگر آزادی ست.

عرفان نظر آهاری

ایمان انیشتین به خدا در يك کتاب

o0meha0o — Thu, 21 Jun 2007 22:35:18 GMT

مرجع : www.christianpost.com

کتاب جدیدی درباره «آلبرت انیشتین» به قلم «والتر ایزاکسن» که از فردا 10 آوریل (21 فروردین) به بازار می‌آید، حاوی اطلاعاتی درباره این دانشمند بزرگ است که نشان دهنده ایمان او به خداست.

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) به نقل از «کریسشین پست»، «ایزاکسن» در این کتاب نه تنها از لحاظ علمی، بلکه بیشتر به جنبه انسانی شخصیت «انیشتین» پرداخته و در بخش‌های مختلف این کتاب مدارکی از زندگی پدر فیزیک نوین آورده است که نشان از ایمان عمیق او به خدا دارند.

این نویسنده در بخشی از کتاب «انیشتین: زندگی و کائنات او» می‌نویسد: «اما حیرت و جذبه ایمان به خدا در زندگی او [انیشتین] در دهه 50 سالگی او بیشتر نمود پیدا می‌کند به ویژه زمانی که او به خدا روی می‌آورد که به بیان خود او «تجلی وجود در قوانین کائنات» است.»

در این کتاب «ایزاکسن» همچنین به انتقاد «انیشتین» از منکران وجود خدا اشاره می‌کند و در یک مورد به نقل از یکی از دوستان «انیشتین» جمله اي از او می‌نویسد که «همیشه افرادی هستند که منکر وجود خدا می‌شوند، اما آن چه واقعاً من را عصبانی می‌کند این است که این افراد برای اثبات دیدگاه‌های خودشان از من نقل قول می‌کنند.»

به اعتقاد «ایزاکسن» اعتقاد «انیشتین» به خدا نتیجه کشفیات وی در زمینه فیزیک و سایر علوم بوده که به ایمان به وجودی فوق بشری منتهی شده است که منبع آفرینش جهان و نظم آن است.

کتاب «انیشتین: زندگی و کائنات او» در 704 صفحه و توسط انتشارات «سایمون اند شوستر» منتشر شده است.

رمز و راز خاموشي مولانا

o0meha0o — Thu, 21 Jun 2007 22:27:18 GMT

مولانا در مسير سير و سلوكش دليل ديگري هم براي خاموشي داشت.حرف زدن زياد، آفات زيادي هم مي آفريند. او عقيده دارد كساني كه زياد حرف زده اند اين جهان را خراب كرده اند.پس خاموشي مولانا يك دعوت اخلاقي هم هست.خموشي او همه جا عرفاني و زبانشناختي نيست...

دكتر عبدالكريم سروش

با اينكه من ۴۰ سال است كه با مولانا –اين مرد بزرگ-همسفرم و به اين همسفري مباهات مي كنم اما سخن گفتن از او به غايت دشوار است.مولانا بارها به اين نكته اشاره كرده است كه اگر آدمي هزار زبان داشته باشد چون به نزديك وكيل الله مي رسد نمي تواند با هزار زبان خود سخن بگويد و اين بزرگوار كه اقيانوس است و معارفش آدم را دچار هراس مي كند لب از سخن گفتن فرو بسته. ولي من در سخن خود باز هم از او وام مي گيرم.البته آدمي بايد شناگري بياموزد و حتي هيبت حضور مولانا او را چنان نگيرد كه نتواند از درياي معرفت او بهره برداري كند.درباره مولانا بايد سخن گفت اما نه در همه ابعاد و اگر كسي گفت سخن اصلي مولانا چيست ادعايش را باور نكنيد.او يك سخن اصلي ندارد.معارف بسيار در درياي اوست كه سهم ما جرعه اي گرفتن از اين درياي مواج است. اين بزرگوار كه حرف هاي بسياري براي گفتن داشت خموشي را برگزيد و از اين رو خاموش يا خموش تخلص مي كرد.تكرار اين تخلص در شعر مولانا به حدي است كه مولانا به اين معني عنايت خاص داشته است بر خلاف اينكه برخي تخلص او را "شمس"دانسته اند. مقصود او از اين عنايت،از يك سو شكافتن پوست كلام است و از سوي ديگر خاموشي پيشه كردن. مولانا با اين همه گفتار خاموشي خود را بيشتر از سخن اش مي داند؟به راستي اين خاموشي چيست؟سرٌ فضيلت آن در كجاست و چه بهره اي دارد؟